بساطی بود و تریاکی و وافور
عرق بود و کنیاک و خیار شور
زدیم تو رگ و دودش را کشیدیم!
همان بهتر نیامد، چشاش کور!

ببین آرام با مو چه کردی؟
عرق خور نبودُم، معتادُم کردی!
مو در به درُم، یارُم کجا بی؟
ز بهر نقل شعر، زن‌دارُم کردی!

هر کجا که هستی خوش و سلامت باشی! شهرداری هم آشنا دارم! مشتاق دیدار! ))

شله یعنی لنگ می‌زنه

محمد گفت شعر از اشرف‌الدین

جفنگش خواند آرام از سر کین

دوتا ناشی بشعریدند باهم!

نه اون کوتاه می‌آید نه هم این!

هم شعر تو هم قافیه لنگ است

این آش چه وقت پختنش بود!

هر حرف بجز عید جفنگ است! “سیدآرام‌الدین!”